پزمان جباري

عشق رويايي

سا حل دريا كنار  ،  غرق  زيبايي   شد م .

پركشيد م آسما ن ،  مرغ  دريايي    شد م .

يك به يك پرهاي من در پنجه ها ي گرد با د

داد  مي زد  من اسير عشق رويايي شد م .

هم قفس  با  پر طلا  ،  صياد ، زنجير كلا م

عازم د نيا ي  دل  ،  مرغ  گويا يي  شد م .

لاله جا نا ن  دل  ،  با سيم هاي چنگ  د ل

ياس را نفرين سرود ، تا فكر فردايي شدم .

زود هنگا م  سحر ،  تصو ير  زيبا ي  فلق

آه  دل خاموش كرد ، محو حميرايي شدم .

د لبر جانان من  ،  آ ن آ فتا ب  روح  من

همنشین ویس شد ، من مرغ تنهایی شدم .

 خراسان 1376 جباري

دوست عزيز :

اين قلم به نام تو چرخيد  به خاطر عشق تو زيبا گشت . هر لحظه از زمان ياد خاطر تو ، كه در دل من نقش بسته است جلوه گر معناي واقعي واژه ي دوستي خواهد بود .